Loslopende verwilderde katten zijn een probleem

Zoeken

Loslopende en verwilderde katten zijn een groot pr ...

De loslopende en verwilderde kat in Nederland.
Een hardnekkig en bizar taboe.

Inleiding

De kat wordt ook in Nederland als gezelschapsdier door heel veel mensen gehouden en hoog gewaardeerd. Tegelijkertijd is de kat ook in Nederland een bron van (sociale) problemen en irritatie. Het woonplezier en het leefplezier van veel mensen is zelfs in het geding vanwede de overlast en de schade die het gevolg is van de loslopende katten. De problematiek is niet bespreekbaar met het grote merendeel van de katteneigenaren.

Opmerkelijk is dat de problematiek ook nauwelijks bespreekbaar is met een organisatie zoals de Dierenbescherming. Nergens wordt aangegeven dat het los laten lopen van de kat wordt afgekeurd en vrijwel alle katteneigenaren hoeven zich niet schuldig te voelen.

Zelfs voor natuurbeschermingsorganisatie zoals De Vogelbescherming ligt de problematiek blijkbaar heel gevoelig.

Als de problematiek wordt aangekaart bij de overheid en rechtstreeks bij de politie dan blijkt dat ook deze veel moeite hebben om de problematiek serieus te nemen. Als katten eigenaren worden aangesproken op de verantwoordelijkheid zijn de reacties bijna altijd voorspelbaar negatief.

Kijkend naar de problematiek en de manier waarop de instanties en belanghebbende de problematiek niet serieus nemen en zelfs op allerlei manier omzeilen, maakt dat de problematiek als een sociaal en maatschappelijk taboe kan worden beschouwd.

Zoals bij elk taboe is de consequentie dat de direct betrokkenen daarvan de dupe zijn.

De kat

De kat is een gedomesticeerd huisdier zoals honden, paarden, koeien en schapen. Gedomesticeerde huisdieren zijn het resultaat van duizenden jaren fokken in gevangenschap. Gedomesticeerde huisdieren werden gehouden ten dienste van de mens. Er werd op specifieke eigenschappen gefokt waar de mens belang bij heeft. Gedomesticeerde dieren zijn dan ook geen wilde dieren en komen niet in de natuur voor. Bij wilde dieren wordt er gesproken over soorten terwijl het bij gedomesticeerde dieren gaat om rassen. Zo zijn er hondenrassen, kattenrassen, schapenrassen met elk andere eigenschappen waar de mens belang bij heeft. De talloze hondenrassen laten zien hoe ver de domesticatie kan gaan. Als we kijken naar een tackel, een labrador of een Afghaanse windhond dan zien we hoe de gewenste eigenschappen tussen de verschillende rassen kunnen varieren. Inmiddels worden de meeste dieren, in tegenstelling tot vroeger, gehouden als gezelschapsdieren.

De kat is een van de oudste gedomesticeerde huisdieren. De oudste vondsten dateren van 9500 jaar terug op het eiland Cyprus. Katten werden vanuit Cyprus meegenomen naar het vasteland en zijn verspreid in Azie en uiteindelijk ook naar Europa. Katten hebben in de Germaanse mythologie een rol gespeeld en stond ook in het oude Egypte in hoog aanzien. Als muizenvanger was de kat belangrijk bij het beschermen van opgeslagen graan.

Katten zijn roofdieren met een gevarieerde voedselkeuze. Behalve muizen en vogels eten ze alles wat ze tegen komen zoals vis, insecten, kikkers, jonge slangen enz. In de natuur zijn het voedselconcurrenten van roofvogels, vossen, marters, de bunzing, de hermelijn, de wezel en de Europese wilde kat.

De Europese wilde kat is nooit gedomesticeerd geweest en de gedomesticeerde kat is niet afkomst van de Europese wilde kat.

De kat als gezelschapsdier heeft een eigenaar, heeft een naam en is afhankelijk van de verzorging door de mens om te overleven. De eigenaar heeft een zorgplicht en is verantwoordelijk voor de gezondheid en het welzijn van het dier. De eigenaar is aansprakelijk voor de overlast en schade die door de kat wordt veroorzaakt kat

De zwerfkat is een kat die in gevangenschap is geboren en een eigenaar heeft gehad maar inmiddels grotendeels zelfstandig kan overleven. Zwerfkatten leven meestal in de directe omgeving van de mens en zijn meer of minder afhankelijk van de mens om te overleven. Zwerfkatten zijn meer of minder door de mens benaderbaar.

De verwilderde kat is in het wild geboren en kan zich daar zelfstandig redden. De verwilderde kat is niet meer afhankelijk van de mens om te overleven en is niet meer door de mens benaderbaar.

Overlast en schade door loslopende en verwilderde katten

De Dierenbescherming is in Nederland een toonaangevende organisatie. Op de website van de Dierenbescherming is te vinden: 'In Nederland leven zo'n 2 ,7 miljoen katten. Van alle kattenbezitters heeft 67% één kat en 33% heeft meerdere katten. Jaarlijks komen er ruim 45.000 zwerf- en afstandskatten in asielen terecht'.

De Dierenbescherming geeft aan dat er vier soorten overlast zijn, veroorzaakt door verwilderde/loslopende katten.

Overlast door het geluid van krolse en vechtende kitten tijdens nachtelijke uren.
Overlast door stank door het sproeien van katers
Overlast door het kapot maken van vuilniszakken en daardoor het creëren van rommel.
Verspreiding van ziektes voor de mens

Duidelijk is dat de ernstige overlast, veroorzaakt door verwilderde/loslopende katten, en de risico's voor de kat door de Dierenbescherming tot op heden niet echt serieus genomen worden.

Katten moeten worden beschouwd als gedomesticeerde dieren die door de mens zijn 'gecreëerd'. Katten zijn daarmee geen wilde dieren en geen natuurlijk onderdeel van de wilde fauna in Nederland.

De mens is verantwoordelijk voor het welzijn en voor het gedrag van gedomesticeerde huisdieren.

Het is opmerkelijk dat er in de samenleving en bij 'de Dierenbescherming' blijkbaar verschillende normen worden gehanteerd als het gaat om dieren. Katten blijken als gedomesticeerd huisdier een merkwaardige uitzonderingspositie in te nemen

In Nederland worden volgens de informatie van 'De Dierenbescherming' 2 ,7 miljoen katten als huisdier gehouden. In Rotterdam wordt uitgegaan van 100.000 verwilderde katten. ( pers. mededeling Dierenbescherming)

Als een schatting wordt gemaakt kan het totaal aantal verwilderde katten in Nederland, uitgaande van dit gegeven, uitkomen op 1 miljoen dieren. Conclusie is dat er totaal meer dan 3,5 miljoen katten in Nederland zijn.

Het is bekend dat een groot aantal katten als verkeersslachtoffer aan het einde komt omdat eigenaren van katten de dieren los laten lopen. Eigenaren van katten en de Dierenbescherming lijken deze doodsoorzaak te accepteren als een normale doodsoorzaak van de kat als gedomesticeerd huisdier. Eigenaren van katten schamen zich er niet voor dat de kat is verdwenen of doodgereden. Men vindt het jammer en verdrietig maar blijkbaar meer vanuit een egoïstisch standpunt dan vanuit meeleven met de kat. Dezelfde eigenaar neemt vervolgens weer een ander kat en laat die weer in dezelfde risicovolle situatie terecht komen. Er worden geen maatregelen genomen om de eerdere ellende te voorkomen.

Het is bekend dat katten elkaar door onderlinge vechtpartijen flink kunnen verwonden en dat wondinfecties en abcessen een belangrijke reden zijn dat katten bij dierenartsen worden aangeboden. Eigenaren van katten en de Dierenbescherming nemen geen initiatieven om dergelijke vechtpartijen te voorkomen. Het probleem van de kat lijkt te worden geaccepteerd.

Vechtende en krolse katten bezorgen 's nachts ernstig overlast voor omwonenden. Het kattengejammer veroorzaakt slapeloze nachten en veroorzaakt bij kinderen paniek. Er zijn kinderen die denken dat er buiten een baby wordt mishandeld enz. Het is voor eigenaren van katten geen reden om maatregelen te nemen om deze overlast te voorkomen.

Loslopende katten bezorgen overlast door de beruchte kattenpoep in de tuin of het ruineren van de jonge aanplant. Opmerkelijk is dat er door katteneigenaren vervolgens allerlei adviezen worden gegeven aan mensen die geen kat hebben om de overlast te beperken. Dezelfde eigenaren nemen geen maatregelen om de overlast te beperken en onttrekken zich aan de eigen verantwoordelijkheid.

Er wordt voortdurend door eigenaren van katten en door de Dierenbescherming aan voorbij gegaan dat ontlasting van katten een ernstig ziektebeeld kan veroorzaken bij de mens. Het gaat daarbij met name om Toxoplasmosis waarbij vooral zwangere vrouwen , baby''s en jonge kinderen een risico lopen. Blindheid en hersenbeschadigingen zijn serieuze problemen die het gevolg kunnen zijn van deze zoonosis. Deze zoonosis is het rechtstreeks gevolg van een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel bij katteneigenaren. Het is bekend dat kinderen via de zandbak in contact kunnen komen met de ontlasting van katten. Het is opmerkelijk dat ouders met kleine kinderen verplicht zijn om een speciale constructie te maken om te voorkomen dat de kat van de buren in de zandbak kan komen. Maatschappelijk en sociaal de omgedraaide wereld omdat het de verantwoordelijkheid van de eigenaar van de kat is om te voorkomen dat de kat in de zandbak van de buren ontlasting deponeert.

Het is een bekend gegeven dat de ontlasting van katten besmet kan zijn met eieren van de kattenspoelworm ( Toxocara cati). Vooral kinderen hebben een grote kans in contact te komen met Toxocara eieren , en juist bij hen kan een infektie astmatische verschijnselen versterken. Maatregelen om de infektie te voorkomen en te behandelen zijn dus van groot belang voor mens en dier. In de vanuit de diergeneeskunde gegeven adviezen wordt aangegeven dat het verstandig is om kattenpoep te verwijderen uit de tuin of de zandbak. Zandbakken moeten worden afgeschermd. Het advies is om de nagels van kinderen kort te houden en , na het buiten spelen , de handen goed te laten wassen. ( Uit: Toxocara , een sluimerend gevaar , door drs. Ing. J.P.A.M. van den Bergh e.a. in Janssen-Cilag Veterinair supplement maart-april 2000)
Het is daarbij merkwaardig dat niet wordt aangegeven dat het de verantwoordelijkheid van katteneigenaren is om te voorkomen dat de kat deze infectie in de omgeving kan verspreiden .

Katten bezorgen ernstige overlast bij mensen die vogels hebben als gezelschapsvogel of in buitenvolières. Katten bezorgen ernstig overlast bij postduivenliefhebbers. Het is geen uitzondering dat katten de rechtstreekse doodsoorzaak zijn van deze als huisdier gehouden vogels. Dat een vogelliefhebber moet investeren in kostbare installaties om daarmee katten bij de volières te weren is feitelijk merkwaardig en de wereld op zijn kop. Het is de primaire verantwoordelijkheid van de eigenaar van de kat om problemen en overlast bij derden te voorkomen. Gezelschapsvogels kunnen niet zonder toezicht in de eigen tuin worden gelaten vanwege de katten van de buren. Vogelliefhebbers , duivenliefhebbers hebben voortdurend hinder en overlast van katten met het risico van sterfte bij de eigen dieren. Behalve dat de kat als doodsoorzaak kan fungeren , veroorzaken katten overlast waardoor het welzijn van vogels ernstig wordt geschaad. Ondergetekende heeft er als vogeldierenarts voortdurend mee te maken dat vogels de dupe zijn van het gedrag en de mentaliteit van eigenaren van katten. Een merkwaardig gegeven daarbij is dat als een katteneigenaar ook een huisvogel heeft , deze vogel niet los kan/mag zijn vanwege de kat en daardoor veroordeeld is tot een bestaan in een ( te kleine)kooi. De rechten en het welzijn van de vogel zijn dan als vanzelfsprekend ondergeschikt aan de privileges van de kat. Het is bekend dat katten de doodsoorzaak zijn van gehouden vogels zonder dat de vogeleigenaar kan traceren wie de eigenaar van de kat is. Dat eigenaren van katten verantwoordelijk zijn voor de dood van een ander huisdier wordt voortdurend genegeerd. Ondergetekende weet van een voorbeeld waarbij een kat via het raam naar binnen is gegaan. en de hamster van het buurmeisje heeft opgegeten. Hoe moet het worden geïnterpreteerd als de eigenaar van een kat geen maatregelen neemt om een dergelijk drama te voorkomen?

Het is bekend dat katten veelvuldig slachtoffer zijn in het verkeer. Katten kunnen daarbij voor levensgevaarlijke situaties zorgen als weggebruikers een ongeval proberen te voorkomen en daarbij zichzelf en andere weggebruikers in gevaar brengen. Ook kan er aanzienlijke materiële schade optreden. Katten kunnen oorzaak zijn van ernstige ongelukken waarbij mensen verwondingen oplopen , in het ziekenhuis terecht komen , invalide raken of zelfs dodelijk verongelukken. Verder kan er spraken zijn van blijvende psychische schade door het trauma van een ongeval. Veelal is de eigenaar van de betreffende kat niet te achterhalen en onttrekt zich daardoor aan de verantwoordelijkheden die gekoppeld zijn aan de schade die door het huisdier is veroorzaakt. Sociaal en maatschappelijk lijkt het niet acceptabel dat eigenaren van katten geen maatregelen nemen om dergelijke risico's te voorkomen.

Als een kat wordt aangereden of als zodanig wordt gevonden wordt er van uit gegaan dat de dader of de vinder maatregelen neemt en er voor zorg draagt dat de kat voor onderzoek , behandeling en opvang bij een dierenarts komt. Voorbijgangers worden daarmee opgezadeld met een probleem en zijn (moreel) verplicht om tijd, energie en geld te spenderen aan de kat van een onbekende eigenaar die de kat bewust heeft buiten gezet..

De dierenarts wordt geconfronteerd met een spoedgeval wat zich op elk willekeurig tijdstip kan aandienen en waarvoor tijd , middelen en voorzieningen beschikbaar gesteld moeten worden. Het kan ook zijn dat de dierenarts wordt opgeroepen om een aangereden kat op te halen. Mocht de eigenaar van de kat niet te achterhalen zijn , dan draaien derden op voor de problemen en kosten die het gevolg zijn van het feit dat de eigenaar van de kat het huisdier aan zijn/haar lot heeft overgelaten. Een deel van de katten komt vervolgens in een asiel terecht waarbij de kosten die daarvoor gemakt worden niet verhaald (kunnen) worden op de feitelijke eigenaar van de kat.

Het is bekend dat katten zich vergrijpen aan dieren in de natuur. Het kan daarbij gaan om het nestje met jonge heggemussen of braamsluipers in de struiken of om de jonge koolmeesjes die net zijn uitgevlogen. Ook in beschermde natuurgebieden waar het voor iedereen verboden is om de flora of fauna te beschadigen en zeker om beschermde diersoorten te verstoren laat staan te doden , mogen katten zich van eigenaren en van de Dierenbescherming ongestoord uitleven. In het voorjaar zien we katten door de weilanden zwerven op zoek naar jonge kieviten , grutto's , tureluurs , muizen enz. Voor de Nederlandse weidevogels worden allerlei beschermende maatregelen genomen door de overheid , door natuurbeschermingsorganisaties en door individuele natuurliefhebbers. Hetzelfde geldt voor muizen , andere (zoog)dieren en reptielen die bij wet zijn beschermd en waarvoor maatregelen worden genomen om deze te behouden. Hoe is het mogelijk dat dieren die zelfs in het voortbestaan worden bedreigd niet door een organisatie als 'de Dierenbescherming' in bescherming worden genomen. De bekende korenwolf in Limburg is een voorbeeld van een bedreigde diersoort in Nederland waarbij er vanuit gegaan mag worden dat katten mede een bedreiging vormen voor het voortbestaan..

Het is opmerkelijk dat katten .zich mogen vergrijpen aan beschermde dieren zonder dat eigenaren daar voor worden aangesproken. Feitelijk is de eigenaar verantwoordelijk voor de schade die de kat toebrengt aan de natuur. In die zin is de eigenaar feitelijk in overtreding als de kat een beschermde diersoort verstoord ,verwond en/of doodmaakt

De opmerking van katteneigenaren dat het tot het normale gedrag van een kat behoort dat deze wel eens een vogeltje pakt , geeft pijnlijk aan dat de consequentie daarvan niet serieus genomen wordt. Het gegeven dat er 2 ,7 miljoen huiskatten en honderdduizenden verwilderde katten in Nederland zijn , plaatst de genoemde opmerking in een merkwaardig daglicht. Er is in Nederland een rode lijst van bedreigde vogelsoorten waarbij elk individu belangrijk is voor het voortbestaan van de populatie en voor de soort. Elke vogel die door een kat wordt gepakt is er een te veel. Gezien het feit dat het daarbij vrijwel altijd zal gaan om een vogel die volgens de wet wordt beschermd , is de eigenaar feitelijk in overtreding en strafbaar omdat deze verantwoordelijk is voor het ongewenste gedrag van zijn huisdier.

De grote aantallen verwilderde katten is het rechtstreeks gevolg van het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel van eigenaren van katten en een falend beleid van De Dierenbescherming en het falend beleid van de Nederlandse politiek..
Katteneigenaren zijn verantwoordelijk voor de overlast die verwilderde katten
veroorzaken.

Het is opmerkelijk dat de wilde vos, als natuurlijk roofdier in Nederland, door veel mensen en zelfs door natuurliefhebbers wordt beschouwd als schadelijk voor andere dieren in de natuur. Het is daarbij bijzonder dat 'tegenstanders' van de vos zelden benadrukken dat de verwilderde kat en loslopende katten echt een groot probleem zijn.

Opmerkelijk is dat eigenaren van katten zich veelal beroepen op de stelling dat het nu eenmaal de aard van de kat is om te zwerven , te vechten en te doden. Daar valt niets aan te doen. Deze stellingname is veelzeggend voor wat betreft de aard van de katteneigenaar. De katteneigenaar suggereert dat de overlast van de kat niet zijn verantwoordelijkheid is en dat er spraken is van een overmachtsituatie.

Het is voor een eigenaar van een hond ondenkbaar dat het dier een groot risico loopt om te worden doodgereden danwel om een verkeersongeval te veroorzaken. Als het gebeurd is het veelal een ongelukkige situatie waarbij de hond is ontsnapt en kan er wel spraken zijn van een overmachtsituatie.

Het is normaal gesproken voor de eigenaar van een hond ondenkbaar dat het dier in een situatie wordt gebracht dat deze de kans krijgt om in een vechtpartij te worden verwikkeld met andere honden.

Het is voor een eigenaar van een hond ondenkbaar dat het huisdier 's nachts buiten zou kunnen blaffen en janken en daardoor buren slapeloze nachten kan bezorgen.

Het is voor een eigenaar van een hond ondenkbaar om een weekend weg te gaan , eten/drinken voor het huisdier neer te zetten in de bijkeuken met een hondenluikje in de deur. Het huisdier moet zich verder maar zien te redden en als er wat gebeurd tijdens het weekend heeft het dier gewoon pech gehad.

Het is voor de eigenaar van een hond ondenkbaar dat het huisdier bij anderen in de tuin ontlasting achterlaat of hoe dan ook overlast bezorgd op andermans terrein.

Er worden stringente maatregelen genomen tegen een hond die andere honden aanvalt of andere dieren zoals schapen doodbijt. Het kan daarbij zelfs gaan om het toepassen van euthanasie. Het wordt vanzelfsprekend gevonden dat de hond is aangelijnd.

De eigenaar van een hond die overlast veroorzaakt krijgt vanuit de samenleving duidelijk te verstaan dat deze er verantwoordelijk voor is dat dergelijk wangedrag wordt voorkomen. Het is geen uitzondering dat bijvoorbeeld bijtgedrag bij honden in de tweede kamer aan de orde komt.
Bij honden is hondenbelasting een bekende overheidsmaatregel. Waarom is er geen kattenbelasting?
Bij honden gaat het verplicht worden om een transponder te krijgen zodat het dier altijd geidentificeerd kan worden. Waarom gaat dat niet gebeuren bij katten?

Hoe anders is de situatie van een katteneigenaar waarvan de kat voortdurend overlast bezorgd bij de buren en levensbedreigend is voor andere huisdieren die voor de eigenaar als dierbaar en waardevol worden gekoesterd.

Een eigenaar met een kraaiende haan of een roepende pauw die 's morgens natuurlijk gedrag etaleert kan rekenen op maatregelen van de buren waarbij de politie wordt ingeschakeld om iets aan de overlast te doen.

Eigenaren van papegaaien, ara's en/of kaketoes worden steeds meer geconfronteerd met problemen omdat het natuurlijk gedrag en geluid door derden niet wordt geaccepteerd. Eigenaren van dergelijke vogels moeten zelfs in voorkomende gevallen een milieuvergunning aanvragen om deze dieren te mogen houden.

In bovengenoemde voorbeelden gaat het om dieren die zich op het terrein van de eigenaar bevinden en waarbij de overlast door derden niet wordt getolereerd.

Het is voor een hond zeer onnatuurlijk om aan de riem te moeten lopen en dat moet het dier op jonge leeftijd tegen heug en meug leren en accepteren omdat het natuurlijk gedrag van de loslopende hond niet kan worden geaccepteerd.

De positie van de eigenaar van een kat en daarmee de overlast die katten veroorzaken neemt een merkwaardige uitzonderingspositie is. Zoals gesteld gaat het daarbij vooral om de mentaliteit en het verantwoordelijkheidsgevoel van de eigenaar en van 'de Dierenbescherming' ten opzichte van de kat en ten opzichte van de natuur, de buren, andere huisdieren en de samenleving als geheel.

De vraag is wanneer politieke partijen, die zich er op voorstaan de belangen van dieren en de belangen van de natuur hoog in het vaandel te hebben, hier politieke consequenties aan verbinden.

De vraag is wanneer organisaties zoals de Vogelbescherming en andere Natuurbeschermingsorganisaties, die opkomen voor de belangen van wilde vogels en de natuur, stelling nemen tegen het beleid van de Dierenbescherming en eigenaren van katten wijzen op de eigen verantwoordelijkheid. Het lijkt vooralsnog niet bepaald populair om katteneigenaren tegen de haren in te strijken en aan te spreken op de eigen verantwoordelijkheid. Dat kost vast kiezers, leden, donateurs en legaten.

Conclusies

De Dierenbescherming hanteert blijkbaar verschillende definities voor het begrip dier. De naam 'Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Dieren' is zelfs misleidend omdat er verschillende normen worden gehanteerd voor wat betreft de belangen van dieren.

Eigenaren van katten en de Dierenbescherming lijken zich onvoldoende te realiseren dat de kat voor niet eigenaren van katten een slechte naam kan hebben door het gedrag van de eigenaar en door het beleid van de Dierenbescherming. Daarmee is de kat de dupe van het gedrag van degene die suggereren op te komen voor de belangen van de kat. Ongewenst gedrag van honden wordt normaal gesproken rechtstreeks aan de eigenaar verweten als deze zich aan zijn verantwoordelijkheid onttrekt. De samenleving heeft in zijn algemeenheid niets tegen honden maar neemt wel stelling tegen ongewenst gedrag van honden. Ondergetekende heeft niets tegen katten maar neemt stelling tegen het gedrag , de mentaliteit en de houding van katteneigenaren en tegen de houding van de Dierenbescherming waardoor uiteindelijk ook katten gedupeerd zijn.

De Dierenbescherming ontrekt zich aan de verantwoordelijkheid om op te komen voor de belangen van katten.

Gezien het beleid van de Dierenbescherming op het punt van de al dan niet verwilderde katten toont de organisatie dat deze zich weinig gelegen laat liggen aan de overlast die katten binnen de samenleving en in de natuur veroorzaken.

Een eigenaar van een gezelschapsvogel, vogelkwekers, duivenliefhebbers kunnen zeker niet het gevoel hebben dat de Dierenbescherming opkomt voor de belangen en rechten van hun huisdieren. Bij duiven gaat het ook om gedomesticeerde huisdieren.

Natuurbeschermingsorganisaties , individuele natuurbeschermers en natuurliefhebbers kunnen zeker niet het gevoel hebben dat de Dierenbescherming een beleid heeft waaruit blijkt dat de rechten en belangen van wilde dieren/vogels serieus worden genomen.

Ten aanzien van de verkeersveiligheid is het merkwaardig dat het los laten lopen van katten wordt getolereerd.

Ten aanzien van de volksgezondheid is het merkwaardig dat er geen maatregelen worden genomen om de verspreiding van zoonosis via loslopende katten in te perken..

De Dierenbescherming ontrekt zich aan de verantwoordelijkheid om op te komen voor de belangen van vogels , voor de belangen van de samenleving en voor de belangen van natuur en milieu door:

Het achterwege laten van goede voorlichting aan eigenaren van katten.
Het achterwege laten van informatie ten behoeve van de samenleving en de politiek
Het bagatelliseren van de overlast die katten veroorzaken waarbij andere dieren en de samenleving als geheel het slachtoffer zijn.

Stellingen

Elke loslopende kat is er een te veel. Bij het los laten lopen van katten zijn eigenaren in overtreding.

Katteneigenaren kunnen en zijn verplicht om voorzieningen te maken zodat de kat op het eigen terrein blijft middels een katvriendelijke ren/kooi.

Het is in het belang van de kat dat wordt voorkomen dat de kat wordt doodgereden of in een gevecht met een andere kat of hond terecht komt.

Wereldwijd is bekend dat verwilderde katten een bedreiging zijn voor de natuurlijke fauna en zelfs reden zijn voor het uitsterven van wilde dieren/vogels in de natuur.

Het kattenluikje zou verboden moeten worden tenzij het toegang geeft tot een afgesloten kattenren.

Het is voor de hand liggend dat katteneigenaren worden verplicht om er voor te zorgen dat de kat een transponder krijgt voor een betrouwbare identificatie zodat in geval van vermissing of schade/overlast de katteneigenaar getraceerd kan worden.

Het voorkomen dat katten loslopen is:

in het belang van de volksgezondheid.
in het belang van mensen met een eigen tuin.
in het belang van eigenaren van vogels.
in het belang van de natuur en beschermde vogel/diersoorten.
in het belang van de kat als gezelschapsdier.

Het ligt voor de hand dat op landelijk, provinciaal en gemeenteniveau duurzaam, natuurvriendelijk, diervriendelijk en mensvriendelijke beleid wordt ontwikkeld waarbij het taboe van de loslopende kat wordt doorbroken.

Drs. Jan Hooimeijer , Vogeldierenarts. Kliniek voor Vogels, Meppel © 2008

Beluister de podcast van 'Vroege Vogels' van zondag 24 mei. (Na een uur wordt aandacht gespendeerd aan de problematiek) http://podcast.com/show/109052/

Zie ook:

Websites waar de problematiek onder de aandacht wordt gebracht:

Het is niet toegestaan om bovenstaande tekst en/of foto's over te nemen , te kopiëren of te publiceren zonder schriftelijke toestemming van de Kliniek voor Vogels te Meppel